Contando contos

Este 30 de maio o alumnado de 3º da ESO, na materia de Plástica, contoulles contos en galego e inglés ás rapazas e rapaces de 6º de primaria que viñeron a coñecer o seu futuro centro; foi durante a xornada de portas abertas. Tratouse de animalos a coller a sección bilingüe que se dá no noso IES nesta materia. Deixamos unhas fotos do momento:

A continuación deixamos unhas imaxes da presentación que fixeron:

LUÍSA VILLALTA

O alumnado de 2º da ESO estivo traballando sobre Luísa Villalta. Leron poemas, uns escollerons e decoraron os fragmentos que máis lles gustou, outros continuaron os poemas e outras elaboraron unha liña temporal da autora ou fixeron caligramas.

Tamén visitaron o panel sobre a autora enviado pola Xunta de Galicia

Cantares de cego

O alumnado das materias de Lingua Galega e  Plástica de 1º da ESO elaborou dous cantares de cego: A historia de Xosé e Xiana de Fisterra, baseados na toponimia local. Biblioteca axudou a recoller estas marabillas nun libriño, que foi publicado polo Equipo de Dinamización da Lingua Galega. O resultado foi este: 

Wolrd Book Day Poster Template de García Sumay María Cruz

Miriam Ferradáns

Hoxe asistimos a unha fermosa conferencia promovida desde a AELG, dada pola poeta Miriam Ferradáns ao alumnado de 3º e 4º, que levaba por título “Unha visión de xénero”, centrada no ámbito poético. Enmárcase no Día contra a Violencia de Xénero.

"Pantasma" por María Luísa Muñiz

 Pantasma

- Chao, María!

- Ata mañá, Lúa!

Si, esa era María. Tiña dezanove anos e acababa de saír da casa da súa amiga Lúa despois dunha tarde de proxectos. María vivía un pouco lonxe da casa da súa amiga, pero non lle importaba. Sempre que ía, pasábao en grande. Cerca da casa de Lúa había un bosque. Era tranquilo, moi bonito nesta tempada e sobre todo silencioso.

A rapaza foi polo bosque camiñando a paso lixeiro. Sabía o camiño enteiro. Soou Creación artistico móbil. Era Mónica. Deixárana soa no grupo e estaba indignada.

- NON É XUSTO! DEIXÁCHESME SOA! –Mónica enfadábase por todo.

- Tranquila, só foron cinco minutos –Lúa entrara no grupo.

- CINCO MINUTOS DE QUE?! PASARON DÚAS HORAS!

María xa estaba acostumada ás pelexas parvas das súas amigas. Así que apagou o móbil.

Tempo despois chegou ata un descampado.

Escoitouse un ruído.

Algo rompera tras dela. Xirouse.

Non había ninguén, non había nada.

Volveu escoitar o son pero esta vez máis cerca. A rapaza empezou a acelerar o paso. Sentía a mirada afiada de alguén que a observaba. Cada vez máis cerca, cada vez máis afiada.

Chegou á casa correndo. Xirouse unha vez para ver que pasaba.

Non debería telo feito.

Cara a cara. Outra vez. Ese personaxe, aquel rapaz...

María quedou cunha mirada aterrada. Entrou na casa e fechou a porta. Correu escaleiras arriba e encerrouse na súa habitación.

‘‘Estaba a alucinar, era imposible’’ dicíase a si mesma. Sooulle o móbil.

- Ola!

- Ola, si, son Xoán, do departamento de policía.

A rapaza non dixo nada.

- Queríalle dicir que encontramos o cadáver do seu amigo Serxio, se podería vir e...

María cortou a chamada. Mirou pola fiestra e viuno de novo. A pantasma volvía ó bosque.

- Pero, se encontraron o corpo... Quen o sacou do soto?

...

Contos de Samaín

  

Este curso o concurso literario de medo estaba aberto á narrativa, en todas as variantes, e á poesía. Triunfaron os microrrelatos e os poemas. Deixámosvos os textos gañadores.

O 1º premio de lingua castelá foi para Nerea Garrido Martínez de 3º A por este microrrelato:

EL DIBUJO

          Es el primer día de Álvaro en su nuevo colegio. Su compañero Marco es muy rebelde, por lo que no se llevan bien.

-          Para presentaros, necesito que os dibujéis a vosotros mismos, y que escribáis vuestro nombre- dijo a profesora de plástica.

 

En el cambio de clase, ya con su dibujo terminado, Álvaro le preguntó:

 

-          ¿Puedo ir al baño?

-           

La profesora asintió.

 

El compañero de Álvaro quiso hacerla una jugarreta y rompió el dibujo.

 

Minutos después, la profesora de música encontró a Álvaro descuartizado en el pasillo.

O primeiro premio en lingua galega foi para María Luísa Muñiz Chaves de 2º B con este microrrelato:

A PORTA

 

Estaba no salón do meu piso. Acabara todo o traballo que tiña. Era hora de ir á cama.

*Ding, dong…*

“Nin dez minutos hai que fun durmir!” –pensei-. “Quen é o tolo que chama a estas horas?... Claro, TIÑA que ser EL!” –dixen cunha voz retórica.

Achegueime á porta e polo burato vin todo. Non o podía crer.

O corredor tiña todas as luces rotas, as paredes estaban manchadas de sangue e xusto detrás da porta encontrábase ela.

Quen o ía supoñer? Tiña que ser a miña veciña, a tola, a que matara aquelas persoas...

*PUM, PUM*

-SEI QUE ANDAS AÍ! NON TE AGOCHES! ONDE ESTÁ O MEU FILLO?!

Marchei para atrás. Estaba aterrado. Como o sabía? Fun ata a cociña e collín a tixola.

*PUM!*

- BRUNO, ONDE ESTÁS?

“Estou morto.” –foi o último que pensei.

Os finalistas foron, en lingua galega, Breixo Padín García de 2º B cunha colección de microrrelatos:

A MALA NAI

Estaba na cama, e de repente entrou na miña habitación.

 

ESE HOME

Espertei no mesmo cuarto de sempre; vino pola ventá, outra vez.

 

AFÚNDESE NO MAR

Cando estaba tranquilamente relaxado, escoitouse un ruído. Non sei se conseguirei salvarme.

 

A BOMBA

Escoitábase un asubío; non era do vento. Nun intre envolveuse todo dunha luz que cegaba.

 

A DEPRESIÓN

Esperto, visualizo a habitación; vexo todo escuro.

Paseo polo parque; vexo todo escuro.

Achégome a unha ponte que hai pola rúa.

De repente todo terminou.

 

ESTAME MIRANDO

Sempre que vía o armario, miraba para el. Ata que un día abriu a súa porta.

Finalmente, a finalista en lingua castelá foi Inés Sabín Novás de 3º B co seguinte poema:

LA HABITACIÓN

 

En la noche oscura, el miedo se desliza,

las sombras acechan, el corazón de aprieta,

un eco macabro, el alma inquieta,

en la penumbra, el terror de eterniza.

 

Susurros helados, la luna se reflejan,

donde un sin rostro sus secretos guarda.

El viento aúlla y la razón se queja,

la penumbra envuelve, la cordura vacila.

 

Los pasos resonantes en el pasillo,

el alarido en el rincón más sombrío,

el miedo, el frío, el abismo del vacío.

 

En cada esquina, la muerte acecha,

la mente se enreda, el miedo se derrama,

en este poema, el terror se desplaza,

en la oscuridad, el espíritu se desgana.

Aproxímase o SAMAÍN...

 Bos e terroríficos días!

Como xa saberedes aproxímase o Samaín e para darlle a benvida como se merece, presentamos... Un CONCURSO DE RELATOS DE TERROR! Deixade voar a vosa imaxinación e animádevos a escribir un poema, un relato ou un microrrelato. A data límite é o 20 de outubro. Achegamos o póster, que está na cristaleira da biblioteca, con máis información.

Por outro lado, tamén damos comezo aos RETOS MENSUAIS! Estade moi atent@s porque proximamente publicaremos o primeiro no blogue...

Xa para finalizar, os nosos compañeiros farán un "noticieiro" cada certo tempo sobre noticias que ocorran no centro.

Asustámonos pronto... 👻

Poemas de amor

 Os gañadores do concurso de poemas de amor foron, en lingua galega, Iker Álvarez García de 2º B con este haiku

E, en lingua castelá, Ainara Fernández Sueiro de 3º A con este poema acróstico:

Día de Defuntos

 Por fin puidemos celebrar o Día de Defuntos como antes da pandemia. Lemos na biblioteca unha selección de relatos de terror presentados ao concurso: os dous gañadores e outros finalistas. A biblioteca estivo preparada para recibir os premiados:

Xabi García lendo o seu relato gañador en lingua galega

Aina Fernández lendo o relato gañador en lingua inglesa

Lara González lendo o seu relato finalista

Decoración terrorífica da biblioteca

Parte do público xa preparado para o concurso de disfraces

Relatos gañadores do concurso de relatos de terror

 Os gañadores do concurso de relatos foron Xabi García Blanco de 2º ESO, en lingua galega, e Ainara Fernández Sueiro de 3 da ESO, en lingua inglesa. Parabéns aos dous. Deixámosvos aquí os relatos para que sufrades un pouco:

RELATO GAÑADOR EN LINGUA GALEGA

XABI GARCÍA BLANCO

ONDE ESTOU?

Son Xoán, son un neno e vivo en Dena. Vou ao IES de Meaño coma un día normal. A miña familia marcha para traballar; quedo só, na casa, facendo o almorzo, a cama e vestíndome. Collo a mochila e o ordenador e cando vou saír, a porta da casa non abre. Marcha a luz, sinto de súpeto coma se fose de noite e...

─  Ah ─esperto do pesadelo─. Uf, que medo!

Diríxome ao instituto e cando chego atopo os nenos que... me fan bulying.

─ Ai, que fas? Mancáchesme ─digo queixándome.

─ Oh, fíxenlle dano? Que mágoa ─di Breixo aos seus amigos.   

─Ja ja ja ja ja ja ja ja ─rin todos á vez.

Vou cara á miña clase, todo está feito po. Fai un mal día, todo o ceo está nubrado, empeza a chover. Sento atrás de todo, agochándome, para que ninguén me vexa. A profesora dime que lle conteste unha pregunta, pero eu quedo en branco, non sei que contestar, digo unha parvada e todos se rin de min. Quero empezar a chorar, a profesora dime que vaia ao lavabo.

Polo camiño penso:

Non sei que fixen mal, non era a resposta? Cal era? Quero irme, non me aprecian, ninguén o fai, é inxusto, quero sentirme respectado, por que non o fan? Será con todos ou só comigo?

Cando entro no baño prendo as luces, entro no váter, vólvese a ir a luz, sinto outra vez que é de noite.

  ─ Hai alguén! ─grito con todas as miñas forzas.

Creo que estou so, non percibo a ninguén. Empezo a escoitar uns pasos, volvo a gritar pero ninguén responde. Comezo a quedarme durmido, abren a porta e...

─Onde estou?

RELATO GAÑADOR EN LINGUA INGLESA

AINARA FERNÁNDEZ SUEIRO

WHO ARE YOU?

 

We all planned the trip with enthusiasm. Finally the day had come to prepare everything to travel to Meaño, a small town with a few habitants but lots of things to see and visit.

 

My alarm clock rang.

 

 

—Oh no, what time is it? Did I oversleep? Are they here already? —I had been waiting for months for this day.

 

Luckily, my suitcase was already packed. I turned on the television while I was getting ready, and at that moment they were showing the news of the tenth anniversary of the six-year-old twins who had disappeared in Meaño, precisely where we were going to travel to. Just the thought of it made me shiver....

 

In fifteen minutes I was ready with my jeans, my long-sleeved T-shirt and my new trainers.

 

I heard the sound of the horn of Marcos's car. They had arrived. I grabbed my suitcase and went down the steps, two at the same time. In three minutes I was seated and on my way to the airport.

 

The journey wasn't very long and when we arrived at our destination my mind was flooded with memories of my childhood. Meaño was my grandparents' town, and my parents had moved to another town, due to a sad event, when I was only six years old.

 

Around five o'clock in the afternoon we arrived at the Valdamor rural house we had booked. We unpacked and had a little tour of the house, which by the way, was beautiful. To my surprise, on the kitchen table there was a newspaper dated 31 October 2012, and the front page was precisely the disappearance of the twins. The same news I had heard in the morning while I was getting dressed. Did the owners of the house know what had happened? My hair stood on end and a small shiver ran through my body.

 

Just then my friends called me and my mind snapped back to reality. We organised ourselves to make dinner, having a fun time together.

 

We opened the fridge and, as expected, it was empty. Finally it was Andrés and Marcos's turn to go shopping, so I took the opportunity to choose my room. I went up the stairs counting every step and when I got to the bottom I opened the door. I froze. A boy around my age greeted me from inside. With my mouth open and moved by an impulse I closed the door. I took a deep breath and, with my heart pounding, I opened it again. Surely it was my imagination or a curtain flying across the open window. But no, there it was again, that silhouette waving at me. Now my feet started running down the stairs three at a time. I reached Laura and told her what had happened, almost out of breath from running. She thought I was playing a joke on her, but my face didn't say the same, so we decided to go upstairs together. When we reached the landing, the door was still open, but there was no sign of the young man who had greeted me. Just then the boys arrived with the groceries and we went down to the kitchen to prepare dinner. There we enjoyed the moment, we laughed and made jokes, but I didn't want to talk too much about what had happened, although Laura tried.

 

It was late and we went to our rooms. I fall asleep soon, but in the early morning I woke up anxious and went downstairs to get a glass of water. When I got to the kitchen I saw that the fridge was open, a carton of milk was dripping on the floor, and next to it laid a piece of an old newspaper that said "THANK YOU". I looked around, but there was no one. The joke was already going too far. Had Laura told Marcos and Andrés anything? I was pretty angry, so I decided to go and wake them up. They were surprised and we immediately went down to the kitchen to check. When we got there, everything had been cleared up and the note had disappeared. It wasn't funny. They ignored me and went back to bed. I hardly slept that night.

 

The next morning, with our backpacks on our shoulders, we went hiking in the surroundings. We enjoyed the views, the beautiful windmills, the viewpoints of Fontefría and San Cibrán... But when we returned home, I was surprised by a note in my room that said: "I missed you".

 

My twin brother was still a joker

Concurso de relatos de terror

 

Aquí vos deixamos as bases do concurso de relatos de terror. Lembrade que o día 28 de outubro será terrorífico!!!

Cómic en Francés

 O alumnado de 1º da ESO está creativo, así que da man da súa profesora de Francés, Sandra Sánchez, puxéronse a elaborar cómic neste idioma. Crearon obras ben bonitas. Botádelles un ollo:

Haikus pola paz

 O alumnado de 2º da ESO traballou en Lingua Galega o haiku. Biblioteca animounos a elaborar unha serie deles motivados pola guerra en Ucraína. Deste xeito, a rapazada achegouse á sociedade e fíxose partícipe da dor e o sufrimento do pobo.  Vaia, que a guerra entrou tamén nas aulas, e o alumnado amosou unha sensibilidade incrible. Finalmente expuxéronse na entrada do centro.

Samaín

 Como todos os anos, convocamos o concurso de relatos de terror que gañaron Paula Martínez Rodiño con "Os ollos do marqués" en lingua galega e Ainara Fernández Sueiro con "Atrapados" en lingua castelá. De novo, este curso non puidemos decorar a biblioteca, pero si lemos nas clases os relatos gañadores e outros finalistas. 

Aquí vos deixamos os dous relatos gañadores para que pasades unha tarde aterradora.

ATRAPADOS por Ainara Fernández Sueiro 

    Era 31 de octubre. La mañana estaba tranquila y el sol lucía radiante. 

    Juan y sus amigos habían quedado para dar una vuelta y ver la bonita ruta de los molinos en Meaño. Esa mañana harían senderismo por la zona. 

    El tiempo cambió de repente y en pocos minutos comenzó a llover y los chicos corrieron a refugiarse. Encontraron un molino abierto y entraron rápidamente. Decidieron esperar allí a que escampara. Al poco rato Juan escuchó una voz susurrando algo, pero ninguno de sus compañeros pareció notar nada. Cuando Juan les contó lo ocurrido, todos pensaron que les estaba gastando una broma pero Juan no sonreía, su cara pálida mostraba su miedo. Cada vez la voz sonaba más cerca y Juan pegó un grito. Todos se asustaron. De repente la rueda del molino comenzó a girar. Ahora gritaron todos y echaron a correr hacia la puerta pero ésta no se abría. Los fuertes golpes en la misma y los aterradores gritos hicieron que la rueda del molino parara en seco. Todos quedaron paralizados y mudos. Sus miradas lo decían todo. Se agarraron de las manos y así quedaron un buen rato. La noche se estaba acercando y no les gustaba nada la idea de quedar allí encerrados y menos después de lo que había ocurrido. 

    De repente el vidrio de la ventana se rompió. Se escuchó otro grito entre aquellas cuatro paredes. Aquel día estaba siendo una pesadilla y aún quedaba la noche por delante. Ésta llegó pronto y el frío allí era espantoso. Había luna llena y aunque el cielo estaba cubierto su reflejo hacía ver sombras extrañas en las paredes. 

    Al momento algo cruzó por delante de la ventana, los chicos se asustaron pero asumieron que tendrían que pasar la noche allí. Para ello intentaron acomodarse lo mejor posible, juntaron la paja que encontraron en un rincón e hicieron una especie de camas. Juan se dio cuenta de que al retirar la paja había algo en el suelo, era como una trampilla, decidió meter la mano y sacó un libro deteriorado. Como había poca iluminación no pudieron saber de qué se trataba y tuvieron que esperar a que amaneciera. Todos durmieron intranquilos con un ojo medio abierto y deseando que llegara la mañana para salir de allí y averiguar algo más sobre aquel libro. Para su sorpresa, aquello era un diario y comenzaba así: “Hoy me van a matar…”. Los chicos se miraron nerviosos y empezaron a leer. Estaban expectantes con aquella lectura y a punto de saber quién era la víctima y su asesino cuando en ese momento llegó la policía a buscarlos. Sus padres habían dado aviso la noche anterior y por fin eran localizados. Juan tuvo que entregar el diario y no pudieron resolver aquel misterio. ¿Habría alguna conexión con lo vivido la noche anterior? 

OS OLLOS DO MARQUÉS por Paula Martínez Rodiño

    Cristina, cumprira 15 anos en xuño, era unha adolescente valente e decidida dun pequeno pobo, chamado Meaño.

    Aquela tarde chovía, facía frío, era unha tarde realmente sombría, polo que Cristina aproveitou para visitar o museo da muller labrega de Meaño.

    Despois de subir unhas escaleiras, Cristina fixouse nun cadro,  nin sequera era moi grande pero destacaba entre os demais. Acercouse para ollalo máis de preto, era un retrato dun home, debaixo do cadro había unha placa que poñía “Retrato do Marqués de  Calviño, (Antigo propietario deste pazo)” .

    A Cristina chamoulle a atención  aqueles ollos, redondeados e atentos que a miraban directamente, parecían vivos, como que  falaban sen palabras.

    A rapaza estremeceu e con paso lixeiro seguiu camiñando polo corredor, neste había moito cadros, dou unha ollada xeral, e fixouse nun en concreto,  este era un cadro familiar dos Calviño..... , outra vez!! ...  eses mesmos ollos, viaxantes e grandes, eran os mesmos que vira no retrato do marqués, pero agora máis desafiantes. 

    Un estraño escalofrío  recorreulle todo o corpo. Con certo desacougo decidiu regresar a súa casa, non se sentía segura alí.

    Cando chegou a casa,  aqueles ollos non saían da súa cabeza pero o seu can estaba ansioso, rabiaba por saír a pasear.

    Camiñaron lentamente cara a praza da feira, de repente, unha néboa espesa e escura, cubriu completamente aquela zona. O cadelo botou a correr ouveando e ladrado fortemente. 

    A moza estaba paralizada, Que estaba pasando?,  o medo apoderarase do seu corpo.     Empezou a chamar o can pero case non lle saía a voz . Por fin o cadelo volveu, colleuno en brazos .... Non  podía ser!!!....  os ollos do Señor Calviño!!!, O can tiña aqueles ollos, pero máis grandes e máis profundos. 

    Eses ollos, sen palabras lle obrigaban “escoita e mira os meus ollos”

    E Cristina mirou hipnotizada a aqueles ollos, mirounos fixamente. 

    Aqueles ollos lle dicían “Axúdame, axúdame!” . Repetitivamente, con voz profunda.

    O can despois dun forte parpadeo, recuperou os seus ollos de verdade. 

    Cristina pouco a pouco puido moverse e sen entender nada, con todas as súas forzas, marchou á súa casa, caendo, batendo coas ramas das árbores polo susto, aterrorizada.

    Cando chegou a casa cerrou fortemente a porta, sentíndose así máis segura.

    Ao día seguinte, cando Cristina se levantou, impactada, veu que no periódico cunhas letras moi grandes, poñía  “ Profanan o cemiterio de Meaño”

    Con certo estupor continuou lendo a noticia.

    “De todas as tumbas profanadas, a máis danada e rota, foi a do marqués de Calviño"...